North-west part of Poland. Year 1993. The rest Soviet troops are going home. A Hitler’s garrison and troop training area which became Soviet one, for the first time in Polish history appears as right part of the country. Strange? There were many such enclaves in Poland between 1945 and 1993. I am writing about Borne-Sulinowo town now. Living in Szczecinek I knew about that place, however it was hard to find it on maps. South of, the Soviets kept missiles’ silos. I did not know then. It was not nice. Thanks God they left and have taken it away. The place is very important to me. I moved in to there with my wife round about 1995. Beautiful place by the way. Greater part lies between trees and close to a lake. I was living there for five years long. My children still live out there. What is it all about? I met a man one day. At a small shop, sitting under sun-shade somebody asked me about… hmm – to be honest – I do not remember. Nevertheless, I still remember his name – Tadeusz (Thaddeus) Meszko. Nothing exciting. We started to talk, and all I knew then it was that he is a writer. Ok. Let it be. Next meeting was at newspaper’s office in Szczecinek. I started to write for a local periodic, and he was working as DTP staff. During that time he was finishing his ‘rouge tale’. I became an advisor – yeah, some kind of. He questioned about beginning of Christianity. He put some gospels’ stories into his book. ‘J.H.W.H.’ – that is its title. What does it mean? It sounds like ‘Helical Jet Wandering throughout Hyperspace’. Still polish version only but under translation into English. Hopefully, before the end of the present year it would become live. Tad is a good photographer too, and cameraman after Film University in Katowice (Silesia). He still works as writer. Some new titles are getting ready to publish. Hope, you will find them in British bookshops soon. He is one of four from vanguard group who creates our website. He is a talent and good friend. I am proud that have such mates.

‘J.H.W.H.’:

So, a rogue tale within twelve episodes about the seven tests to understand world.

“We walk from end to end passing bridge where time-river flows underneath.
I feel the Universe through a curtain of matter laid on time-die (stamp).�

Adam Giedrys

Episode I

About the beginning of the tale, that is to say – how far a lack of entertainment’s prospect could change our future

I feel a smell of burning the last efficient game-machine.

The main problem with me is, because I use the unfortunate question too much, and at the worst times.
For the first time, it was almost three years ago, when throughout my clenched teeth, fighting with all of my strength, I used it. However, I remember those whiles clear enough like yesterday’s memory. I experience them with no end, again, and again the same.
Listen to me, please. You will know later why, I am sure.

I was almost fourteen having strong, and slim fingers, ideal creation to play on the game-machines. If I was couple of years elder, maybe – it would be nothing to say today. I could have a lot of game-machines for my disposal, and before they would collapsed, my hands surely became old anyway. I couldn’t break any record then, so I would stop to play. But I had the bad luck, and I was born couple of years too late. The elders damaged what was to destroy on time. At the right day, my youth was blowing off steam using the last efficient, skilled game-machine.
I was only few knocks away from target, when – suddenly, with no excuse, the last efficient game-machine started to frizz. It was getting smoke, and off. Could you believe in that? You could surely get furious. First, I was so confused, being on the highest game’s level by all of my spirit, and body, that I didn’t realize what was happened. I tossed the corpse by habit, but such an endearment changed nothing, so I corrected by kick softly. No reply. I checked machine' back with suspicious and hope that I disconnected it fighting. No. Plug-in was still sticking into socket.
I have been toiling at the game for many days, hundred times going through a bitterness of failure, but almost never stopped. I was still taking up an uncompromising struggle, having a hope that this time I win. There was no thought about lunch. Only few drops of slumber limited exactly then, when I was falling down on a lining which was laid beside the game-machine. Short time for relax with fixing eyes into monitor, and again knocking onto buttons using the aching fingers. Nevertheless, the bloody box frizzed, smoked and off… ‘What to fuck do we live for!’ I roared straight into the resistant box, which laid just on my way to full-fill the dreams. What? Is this the end of a player’s story?

I’m getting ready to understand a snack’s sense during a process of education

‘What to fuck do we live for!’ I roared so on the resistant box, did not expect an answer.
‘An answer is well known my boy, and I don’t understand what a reason made you so angry.’ I heard an obliging voice unawares. I saw the Keeper of the Book right now standing just behind my back. Off course, he was keeping in his breast pocket the scare thing – the famous Book With The Threadbare Angles.
‘Great! That’s the limit.’ I thought.
The Keeper was obliging and patient as usual. They say that most elders were bald because of his obliging, and patience. I didn’t realize a connection between the facts yet. Moreover, he was my father; even I do not remember a moment when I called him unlike the Keeper of the Book.
I had to be really angry. It was unawares even to me, when I should shut up my foul-mouth and run away into the distant corridor, instead I declared straight to his face. ‘Yeah, why do we live for?’
He was only waiting for that. Eagerly took off the fat volume with the threadbare angles of skinny covers. He put it on the dead machine’s framework; moisture his fat finger with majesty, and started to turn over the pages. He was a professional doing that job. The white fan out sheets always hypnotized me, he makes. I should go away then, but a malicious imp replied again in my head. ‘It would be good to know why, if the last efficient game-machine just collapsed.’
‘I’ve got it.’ The Keeper uplifted the book hard; used his favorite position „ready for sermon�, and started to read. ‘An answer is just enclosed in the Instruction preamble. I’ll remind you the chosen parts: In anxiety for existence and future of our Program, gracious to the ancestors’ work, put under an obligation to hand down everything worthy to posterity, in a sense of responsibility by the face of Program, or own conscience, we set up the Instruction. Bla, bla, bla. That will mar your limited understanding brain’s ganglions. Wow, watch out: Those, who will put into live the Instruction in the name of the Program’s good, we recall to do it, still keeping in mind natural human dignity, its rights of independency, our obligation of solidarity with the others, but respect should be the one, inflexible principle of the Program.’ ‘Right...’ I assented amicably, knowing that nobody will ever understand the Keeper’s nonsense and none should even try to understand, but I was tempted to ask again. ‘But why should we do like that?’ ‘Petrus, your lack of knowledge is a sin.’ He said severely, and his fingers were turning over next pages. He was not so angry, I deduced. ‘Because you are young, I’ll bring you into the truth with pleasure. Listen. Paragraph eight, point one, The Instruction is the highest Program’s law. In addition, point two: The Instruction’s rules should be used directly, or the Instruction says different.’ ‘Well...’ I tried to break in on his monologue, but he stopped me closing the Book. ‘Before I answer your next question my son, I have to take some refreshment. Science is a hard job, and – remember, it would be keeping in mind better if your stomach is full. Go quickly, and bring me snack. I will be getting ready to put a light into the darkness of your ignorance. It is worse than I suspected.’ He winked at me with eyes full of ruse then, so I decided not to contradict him any longer. I felt starved too, anyway.
Leaving him at the last, and efficient not long ago, skilled game machine, I started to crawl along directly to the Dub’s Well.

I try to gather all I know

Shuffling my bast moccasins, I was going through a stream of threadbare lining. I saw slices of metal floor peep out from the inside layer – our most often used path. I tried to puzzle out all of the news I heard recently and put together with my own experience. Not too much, but when I look at it back, I understand now that it was not my fault.

The only thing I knew was that we live in an enclave of grubbed space amongst the wild lands’ immensity. Our Habitable Space was not too big, and I could find out shortly keeping in mind all of the paths and angles within its corridors, even I was so young, and even they look equal seemingly. The same lining everywhere - more or less abraded in places. The walls always blackened with smoke – a sign of our ancestors’ hard work, as if the Keeper says. However, fire goes on its own way too. You could see the most differences looking up at ceiling. Many lighting points burnt, but they create themselves into a unique design. It was my sweet secret. Most from our little herd was walking, or running looking at their feet. To be honest, there was nothing interesting to see over there. Close to everywhere. Short distance from Habitable Space to Dub’s Well. You could reach it in ten minutes
(…)

PÅ?Å‚nocno-zachodnia część Polski. Rok 1993. Resztki sowieckich żoÅ‚dakÅ?w wraca do domu. Hitlerowski garnizon i poligon, ktÅ?ry nastÄ™pnie przejÄ™li Sowieci poraz pierwszy w historii Polski znalazÅ‚ siÄ™ w prawowitych rÄ™kach. Dziwne? W Polsce okresu 1945-1993 istniaÅ‚o wiele takich enklaw. Akurat piszÄ™ o Bornem-Sulinowie. MieszkajÄ…c w Szczecinku wiedziaÅ‚em o istnieniu tego miejsca, choć trudno je byÅ‚o znaleźć na mapach. Na poÅ‚udnie od miasteczka Sowieci posiadali silosy oraz hangary z broniÄ… rakietowÄ…, o czym wtedy nie wiedziaÅ‚em. Nie byÅ‚o miÅ‚o. DziÄ™ki Bogu odeszli zabierajÄ…c to wszystko ze sobÄ…. Miejsce to jest dla mnie bardzo ważne. PrzeprowadziÅ‚em siÄ™ tam z żonÄ… w roku 1995. W sumie piÄ™knie poÅ‚ożone miasteczko. WiÄ™ksza jego część leży poÅ›rÅ?d drzew z jeziorem w pobliżu. MieszkaÅ‚em tam pięć lat. Moje dzieci wciąż tam żyjÄ…. O czym to ja miaÅ‚em? Pewnego dnia spotkaÅ‚em czÅ‚owieka. SiedzÄ…c pod parasolem przy sklepiku, ktoÅ› zagadnÄ…Å‚ pytajÄ…c o… - szczerze – nie pamiÄ™tam, o co. PamiÄ™tam za to jego imiÄ™ – Tadeusz Meszko mu byÅ‚o. Niby nic specjalnego. ZaczÄ™liÅ›my rozmawiać i jedyne, czego siÄ™ wtedy dowiedziaÅ‚em to to, że jest pisarzem. W porzÄ…dku. Niech tak bÄ™dzie. NastÄ™pnym razem spotkaliÅ›my siÄ™ w biurze lokalnej gazety w Szczecinku. ZaczÄ…Å‚em tam pracować gdy on zajmowaÅ‚ sie skÅ‚adem gazety i przygotowaniem jej do druku. Wtedy też koÅ„czyÅ‚ pracÄ™ nad swojÄ… „opowieÅ›ciÄ… Å‚otrzykowskÄ…â€?. StaÅ‚em siÄ™ doradcÄ… – tak, w pewnym sensie. Pytania dotyczyÅ‚y poczÄ…tkÅ?w chrzeÅ›cijaÅ„stwa. UżyÅ‚ w swojej książce niektÅ?rych historii zawartych na kartach ewangelii. „J.H.W.H.â€? – to jej tytuÅ‚. Co oznacza? „Jednostka Hilikalna WÄ™drujÄ…ca HiperprzestrzeniÄ…â€?. Wciąż dostÄ™pna w wersji polskiej, lecz w trakcie tÅ‚umaczenia na jÄ™zyk angielski. Miejmy nadziejÄ™, że tÅ‚umaczenie zostanie zakoÅ„czone przed koÅ„cem tego roku. Tadeusz jest rÅ?wnież dobrym fotografem oraz operatorem kamery po Wyższej Szkole Filmowej w Katowicach (ÅšlÄ…sk). Nie zapomniaÅ‚ o pisarstwie. Kilka nowych tytuÅ‚Å?w jest bliskich wydania. Mam nadziejÄ™, że kiedyÅ› bÄ™dÄ… rÅ?wnież dostÄ™pne w brytyjskich ksiÄ™garniach. Jest jednym z czwÅ?rki grupy awangardowej tworzÄ…cy naszÄ… stronÄ™ internetowÄ…. ChodzÄ…cy talent i dobry przyjaciel. Jestem dumny majÄ…c takich kumpli.

„J.H.W.H.�

Czyli opowieść łotrzykowska w dwunastu rozdziałach o siedmiu próbach zrozumienia świata

“Kroczymy przez życie, jak przez most, pod którym płynie rzeka czasu.
Czuję ten Wszechświat poprzez kurtynę materii na matrycy czasu.�

Adam Giedrys

Rozdział I

O początkach tej historii, czyli jak dalece może zmienić naszą przyszłość brak perspektyw rozrywki

CzujÄ™ swÄ…d spalenizny z ostatniego sprawnego automatu do gry

Cały kłopot ze mną polegał na tym, że nazbyt często, i co gorsze, w najmniej odpowiednich momentach, zadawałem owo niefortunne pytanie.
Po raz pierwszy wymknęło mi się spoza zaciśniętych w ferworze walki zębów niemal trzy lata temu, lecz pamiętam wyraźnie te chwile jakby wydarzyły się wczoraj. Przeżywam je nieustannie na nowo. Jestem pewien, że gdy wysłuchacie mojej opowieści do końca, zrozumiecie dlaczego.
Miałem prawie czternaście lat, smukłe i silne palce, jakby stworzone do gry na automatach. Gdybym był wtedy o kilka lat starszy, może dzisiaj nie byłoby o czym opowiadać. Miałbym do dyspozycji wiele automatów do gier i nim by wszystkie padły, moje dłonie i tak by się zestarzały i nie mogąc pobić żadnego rekordu, zrezygnowałbym z grania. Ale miałem tego pecha, że urodziłem się o kilka lat za późno. Wcześniejsze pokolenia zdążyły już zepsuć prawie wszystko, co było do zepsucia. Tego dnia moja młodość wyżywała się na ostatnim sprawnym automacie do gier zręcznościowych.
Byłem o kilka uderzeń przycisków od celu, gdy nagle, bez uprzedzenia, ten ostatni sprawny automat do gier zaskwierczał, zadymił i zgasł. Czy by was szlag nie trafił?
W pierwszej chwili byłem tak otumaniony, tkwiąc całym jestestwem na najwyższym poziomie gry, że nie skojarzyłem co się stało. Z nawyku “bodłem� korpus biodrami, a gdy ta pieszczota nie pomogła, delikatnie poprawiłem kopniakiem. Nic. Zajrzałem za tył maszyny, podejrzewając że w ferworze walki wyszarpnąłem końcówkę zasilającą, lecz nie. Tkwiła w kontakcie. Zacząłem powracać do szarej rzeczywistości.
Męczyłem się nad tą grą od wielu dni, setki razy przeżywając gorycz porażki, lecz nie rezygnowałem, nieustępliwie podejmując walkę z nową nadzieją na zwycięstwo, odmawiając sobie straty chwili na jedzenie i ograniczając sen do drzemki na wykładzinie przy automacie, wciąż wlepiając uważnie gały w monitor i obolałymi palcami waląc przyciski. A to pudło najnormalniej zaskwierczało, zadymiło i zgasło...
— Po cholerę żyjemy! — ryknąłem do opornej skrzynki, stojącej na drodze do zrealizowania moich marzeń. I taki miałby być mój koniec kariery gracza?

Poznaję znaczenie przekąsek w procesie kształcenia

— Po cholerę żyjemy! — ryknąłem więc do opornej skrzynki, nie spodziewając się, że ktokolwiek spróbuje mi odpowiedzieć.
— Odpowiedź na to pytanie chłopcze jest doskonale znana i nie rozumiem powodu twego rozsierdzenia — niespodziewanie usłyszałem uczynny głos.
Dopiero teraz zauważyłem stojącego za mną Strażnika Książki, jak zwykle trzymającego za pazuchą postrach wszystkich - słynną Książkę O Wytartych Rogach.
No tak, tego mi jeszcze brakowało.
Strażnik był jak zwykle uczynny i cierpliwy. Mówi się, że większość starszych była łysa z powodu jego uczynności i cierpliwości, lecz wtedy jeszcze nie pojmowałem związku między tymi faktami. Poza tym był moim ojcem, chociaż nie pamiętam bym kiedykolwiek inaczej się do niego odzywał jak: Strażniku Książki.
Musiałem być rzeczywiście mocno rozsierdzony, bo nieoczekiwanie nawet i dla mnie samego, zamiast zamknąć niewyparzoną gębę i czmychnąć w najdalszy korytarz, wypaliłem mu prosto w twarz.
— A tak właściwie, to po co żyjemy?!
Tylko czekał na to. Ochoczo sięgnął po grube tomisko o wytartych rogach skórzanych okładek i rozłożył je na martwym kadłubie automatu. Pośliniwszy z namaszczeniem gruby paluch, zaczął energicznie wertować stronice. Miał w tym wielką wprawę, zawsze byłem zahipnotyzowany wachlarzem z białych kart, który czynił.
Powinienem był wtedy odejść, lecz złośliwy chochlik powtórzył w mej głowie pytanie: “Właściwie dobrze było by wiedzieć po co, skoro padł ostatni sprawny automat do gier zręcznościowych�.
— Już mam — Strażnik z wysiłkiem podniósł księgę i przyjmują pozycję “do kazania� zaczął czytać. — Odpowiedź zawarta jest już w preambule Instrukcji. Przypomnę ci wybrane fragmenty: “W trosce o byt i przyszłość naszego Programu, wdzięczni naszym przodkom za ich pracę, zobowiązani by przekazać przyszłym pokoleniom wszystko, co cenne, w poczuciu odpowiedzialności przed Programem lub przed własnym sumieniem, ustanawiamy tę Instrukcję.� Ble, ble, ble - to ci zmąci w twoich ograniczonych zrozumieniem zwojach mózgowych... O, teraz: “Wszystkich, którzy dla dobra realizacji Programu tę Instrukcję będą stosowali, wzywamy, aby uczynili to, dbając o zachowanie przyrodzonej godności człowieka, jego prawa do wolności i obowiązku solidarności z innymi, a poszanowanie tych zasad mieli za niewzruszoną podstawę Programu.�
— No tak... — przytaknąłem ugodowo, pogodzony z tym, że dyrdymałów Strażnika nikt nigdy nie zrozumie i nawet nie powinien próbować, lecz pokusiło mnie ponownie i spróbowałem. — Ale dlaczego mamy tak robić?
— Petrus, twoja niewiedza jest grzechem — powiedział surowo, ale jego palce już chciwie przewracały dalsze stronice więc nie był tak zły. — Jako że jesteś jeszcze młody, z chęcią powiodę cię ku prawdzie. Słuchaj: Paragraf 8: Punkt 1: “Instrukcja jest najwyższym prawem Programu.� A także punkt 2: “Przepisy Instrukcji stosuje się bezpośrednio, chyba że Instrukcja mówi inaczej.�.
— No tak... — próbowałem wtrącić się do jego monologu, lecz zamykając księgę przerwał mi.
— Nim odpowiem na twoje następne pytania synu, muszę się posilić. Nauka to ciężka praca i pamiętaj - lepiej wchodzi na pełny żołądek. Skocz chyżo po przekąskę, a ja w tym czasie przygotuję się do rozświetlenia mroku twej niewiedzy, która, jak widzę, jest większa niż podejrzewałem.
Å?ypnÄ…Å‚ przy tym na mnie okiem peÅ‚nym podstÄ™pu, tak że wolaÅ‚em dÅ‚użej siÄ™ nie sprzeciwiać. Poza tym i ja poczuÅ‚em ssanie w żoÅ‚Ä…dku, wiÄ™c zostawiÅ‚em go przy - do niedawna - ostatnim sprawnym automacie do gier zrÄ™cznoÅ›ciowych i powlokÅ‚em w kierunku Studni Å»arcia.

Próbuję poskładać to, co wiem

Szurając łapciami, szedłem nurtem wytartej wykładziny, spod której wyzierał metal podłogi i patrząc na ten szlak naszych najczęstszych wędrówek, próbowałem poskładać zasłyszane wiadomości i własne doświadczenie. Nie było tego wiele, lecz gdy patrzę na to teraz, to rozumiem, że nie była to moja wina.
Wiedziałem jedynie, że żyjemy w enklawie wykarczowanej przestrzeni, pośród bezmiaru dzikich terenów. Nasza Przestrzeń Mieszkalna nie była zbyt obszerna i nawet w tak krótkim okresie życia zdążyłem już poznać na pamięć wszystkie drogi i zaułki jej korytarzy, mimo że z pozoru wyglądały identycznie. Wszędzie ta sama wykładzina, tyle że w jednych miejscach bardziej, a w innych mniej przetarta. Ściany zawsze osmolone, ślad ciężkiej pracy przodków - jak by powiedział Strażnik Książki, lecz i ogień chadza własnymi ścieżkami. Najwięcej różnic można było zaobserwować patrząc w górę. W sufit. Wiele punktów oświetleniowych było przepalonych i to one przede wszystkim układały się w niepowtarzalny wzór. Ale to była moja tajemnica. Większość osób z naszej nielicznej gromadki chadzała, szła lub biegała patrząc wciąż pod stopy. Bo tak prawdę mówiąc to i nie było po co patrzeć gdzie indziej. Wszędzie było blisko. Z Przestrzeni Mieszkalnej do Studni Żarcia spacerkiem raptem 10 minut.
(…)

• Post to:
•  del.icio.us
•  Digg
•  Newsvine
•  Nowpublic
•  Reddit